24 yıl sonra o şarkı yeniden: Milli Takım Dünya Kupası'nda

Bazı sayılar vardır, telaffuz edilince içinizde bir şey kıpırdar. Yirmi dört yıl. Bir çocuğun doğup büyüyüp koca bir adam olmasına yeten süre. Saçların ağarmasına, şehirlerin değişmesine, telefonların avuç içine sığmasına yeten süre. Ve Türkiye için, bir Dünya Kupası hasretinin tam olarak sürdüğü süre.

2002'de Güney Kore ve Japonya'da yazılan o destandan sonra, ay-yıldızlı forma her dört yılda bir aynı soruyu sordu: "Acaba bu sefer mi?" Her elemede umutlandık, her play-off'ta nefesimizi tuttuk, çoğu zaman da buruk bir sessizlikle ekranların karşısından kalktık. Taa ki bu yıl, o uzun bekleyiş sona erene kadar.

Çekmecede bekleyen bir hatıra

Benim kuşağım için 2002, sadece bir turnuva değildi. Hakan Şükür'ün 11. saniyedeki golü, Rüştü'nün gözünün altındaki o siyah boya, İlhan Mansız'ın altın golü, Şenol Güneş'in sakin duruşu... Bunlar bir milletin ortak hafızasına kazınmış kareler. O yaz sokaklar doluydu, kornalar susmuyordu, herkes birbirinin omzundaydı.

Ama işin acı tarafı şu: O günleri hatırlayanlar artık azınlıkta. Bugün stadyumda ay-yıldızlı formayı giyen oyuncuların birçoğu 2002'de ya henüz doğmamıştı ya da kucakta bebekti. Onlar için 2002 bir anı değil, bir efsane — büyüklerinden dinledikleri, eski kasetlerden izledikleri bir masal. İşte bu Dünya Kupası, o masalı kendi elleriyle yeniden yazma şansı.

Hasreti bitiren gece

Hasret, Kosova deplasmanında bitti. Play-off finalinde sahaya çıkan Milli Takım, kenarda bir tek golün kaderi belirleyeceğini bile bile oynadı ve o golü buldu: Kosova 0 - Türkiye 1. Düdük çaldığında sadece bir maç kazanılmamıştı; 24 yıllık bir düğüm çözülmüştü.

İlginç bir tevafuk da var bu hikâyede. Takımın başındaki Vincenzo Montella, 2002 Dünya Kupası'nda İtalya forması giymiş bir futbolcuydu — o turnuva onun da ilk ve son Dünya Kupası'ydı. Yıllar sonra aynı sahneye, bu kez bir teknik adam olarak ve bizim bayrağımızla dönüyor. Kaderin böyle ince dokunuşları vardır.

Bu kez Atlantik'in ötesinde

2026 Dünya Kupası, tarihin en büyüğü olacak. İlk kez üç ülke — ABD, Kanada ve Meksika — birlikte ev sahipliği yapıyor. Türkiye, ilk maçına Kanada'nın Vancouver şehrindeki BC Place Stadyumu'nda, Avustralya karşısında çıktı. D Grubu'nda rakiplerimiz ev sahibi ABD, Güney Amerika'dan Paraguay ve Asya'nın tecrübeli ekibi Avustralya.

Kâğıt üzerinde zorlu bir grup. Ama 2002'yi hatırlayanlar bilir: Bu takımın en güzel yanı, kâğıdı yırtıp atabilmesidir.

Yeni bir nesil, eski bir rüya

Bu kadroya bakınca insan gülümsüyor. Uğurcan kalede güven veriyor, Merih ve Abdülkerim arkada duvar örüyor, Hakan Çalhanoğlu orta sahada beyin gibi çalışıyor, Arda Güler ayağındaki o sihirle bambaşka bir çağın habercisi, Kenan, Barış Alper, Kerem önde fırtına gibi... Bu, korkmadan oynayan, top tutan, rakibin gözünün içine bakan bir nesil.

Belki bu turnuvadan kupayla dönmeyeceğiz — dürüst olalım, favori değiliz. Ama mesele her zaman kupa değildir. Mesele, 24 yıl sonra o marşın yeniden bir Dünya Kupası sahasında çalınması. Mesele, bir babanın çocuğuna "ben de 2002'yi böyle yaşamıştım" diyebilmesi. Mesele, yeni bir kuşağın kendi 2002'sini yaratma ihtimali.

Son söz

Yıllarca bu hatıra çekmecede bekledi. Tozlandı sandık, unutuldu sandık. Ama doğru an gelince, fiş kendiliğinden açıldı ve içinden koca bir umut çıktı.

Hangi yaşta olursak olalım, bu yaz hepimiz yeniden o çocuğuz. Ekranın başına geçip, ellerimiz birbirine kenetli, aynı duayı edeceğiz. Çünkü bu sadece futbol değil — bu, bir milletin yıllardır sakladığı o sevinci yeniden hatırlaması.

Haydi çocuklar. Bütün bir ülke yine sizinle.